बिट्रिस लोयजा
‘फाइनल डेस्टिनेसन’ शृङ्खलाको छैटौँ संस्करण ‘फाइनल डेस्टिनेसन: ब्लडलाइन्स’ ले आफूलाई जानाजान
हास्य शैलीको बनाएको छ, र त्यही कारण यो अझ रोचक बनेको छ।
सन् २००० मा सुरु भएको यो रक्तरञ्जित र भव्य डरलाग्दो फिल्म शृङ्खलाले पाँचवटा फिल्मपछि पनि आफ्नो आकर्षण कायम राखेको छ। अन्य डरलाग्दो फिल्महरूमा जस्तो यहाँ कुनै खलनायक (जस्तै जेसन वूरहिस वा लेदरफेस) छैनन् । यहाँको खलनायक स्वयं मृत्यु हो, जो पर्दामा र बाहिर दुवैतिर हामीलाई पछ्याइरहेको हुन्छ, तर यो शृङ्खलामा मृत्युले आफूलाई नाटकीय रूपमा प्रस्तुत गर्छ।
‘फाइनल डेस्टिनेसन: ब्लडलाइन्स’ मा पनि यो शैली कायम छ। फिल्म १९५० को दशकमा स्पेस निडल शैलीको काँचको टावरमा हुने तनावपूर्ण दृश्यबाट सुरु हुन्छ। टावरको उद्घाटन रात आइरिस (ब्रेक बासिन्जर) आफ्नो प्रेमीसँग डेटमा छिन्, जहाँ उनले आगलागीमा आफू र आसपासकाहरूको क्रूर मृत्यु देख्छिन्। यसले उनलाई मृत्युबाट बच्न र अरूलाई जोगाउन मद्दत गर्छ। यो शृङ्खलाको परम्परागत शैली हो—पहिलो फिल्ममा पात्रहरू विमान विस्फोटबाट, दोस्रोमा राजमार्ग दुर्घटनाबाट र तेस्रोमा रोलर कोस्टर दुर्घटनाबाट बाँचेका थिए।
तर ‘फाइनल डेस्टिनेसन’ को संसारमा मृत्युलाई ठग्न सकिँदैन। मृत्युले आफ्ना शिकारलाई एक-एक गरी अनौठो र रचनात्मक तरिकाले मार्छ, जुन यो शृङ्खलाको पहिचान हो। उदाहरणका लागि, ट्यानिङ बेड, वेट मेसिन वा स्पेगेटीमा चिप्लिएर वा फायर स्केप ल्याडर खसेर आँखा छेड्ने जस्ता दृश्यहरू सम्झनलायक छन्।
एडम स्टेन र ज्याक लिपोभ्स्कीले निर्देशन गरेको ‘ब्लडलाइन्स’ ले पारिवारिक आघातको नयाँ तत्व थपेर शृङ्खलालाई ताजा बनाएको छ। काँचको टावरको त्रासदी दशकौँअघिको हो र आइरिसकी नातिनी स्टेफनी (कैटलिन सान्ता जुआना) लाई यो दृश्य बारम्बार सपनामा आउँछ। स्टेफनी यी सपनाका कारण कलेजबाट निकालिन्छिन् र घर फर्केर लामाे समयदेखि नभेटेकी आफ्नी हजुरआमा (ग्याब्रिएल रोज) सँग सम्बन्ध जोड्छिन्।
त्यो रात मर्नुपर्ने दर्जनौँमध्ये आइरिस अन्तिमतिर थिइन्। मृत्युले मूल त्रासदीको क्रमअनुसार शिकार लिन्छ, जसमा ती व्यक्तिका जन्मनै नहुनुपर्ने सन्तान पनि पर्छन्। आइरिस, जो अब मृत्युबाट जोगिन एक्लै जंगलमा बस्छिन्, परिवारले उनलाइ पागल ठान्छ। तर मृत्युले उनको परिवारलाई पछ्याउन थालेपछि सबैले उनको कुरा पत्याउन थाल्छन्।
‘ब्लडलाइन्स’ शृङ्खलाकै सबैभन्दा हास्यरस भएकाे फिल्म हो, जसले आफ्नै असम्भव परिदृश्यहरूलाई मेटा-हास्य र लुनी टुन्स-शैलीका ग्यागहरूमार्फत मजाक गर्छ। डिजिटल रगतको अतिशयोक्तिपूर्ण प्रयोगले फिल्ममा व्यङ्ग्यात्मक प्रभाव थप्छ। स्टेफनी र उनकी आमा (रिया किहल्स्टेड) बीचको भावनात्मक कथा छ, तर कलाकारहरूको आकर्षणले भावनात्मक पक्षलाई सम्हाल्छ। शृङ्खलाको एकमात्र स्थायी पात्र टोनी टड (गत वर्ष बितेका) को रहस्यमय उपस्थिति र स्टेफनीका कजिन (रिचर्ड हार्मन) को हास्यप्रद अभिनय उल्लेखनीय छन्।
सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण, मृत्युका दृश्यहरू अनौठा र आश्चर्यजनक छन्, र तिनको प्रस्तुति उत्कृष्ट छ। ‘फाइनल डेस्टिनेसन’ प्रशंसकका लागि यो फिल्मले धेरै कुरा दिन्छ। यो कुनै सामान्य डरलाग्दो फिल्मभन्दा गहिराे व्यङ्ग्यजस्तो लाग्छ, जसले हामीलाई संसारको क्रूर संयोगविरुद्ध हाँस्न प्रेरित गर्छ।
